O ANOITECER

                   

Cando anoitece abre as alas,
e arrodéase de flores,
e atardeceres de azucre
de nubes de algodón.
Polo albor do novo dia
mirade as súas velas
respira, soña, chora, salouca.
Un poema e un ser vivo que:
anda, respira, soña, chora, salouca.
Teño a sorte fuxidía,
non importa agardarei
polo albor dun novo día.

CELSO EMILIO FERREIRO, MANUEL MARÍA,F. FERNÁNDEZ NAVAL, XULIO L. VALCÁRCÉL, ANA MARÍA FERNÁNDEZ.